شام دونفره علیه دیابت: غذا خوردن با کسی که دوستش دارید قند خون را کاهش می‌دهد

آیا حضور شریک عاطفی می‌تواند شیوه سوخت و ساز بدن شما را تغییر دهد؟ پاسخ پژوهشگران مثبت است.

 

یک مطالعه بالینی جدید نشان می‌دهد که صرف وعده‌های غذایی در کنار شریک زندگی نه تنها از جهش‌های ناگهانی قند خون جلوگیری می‌کند، بلکه بازگشت گلوکز به سطح طبیعی را نیز سرعت می‌بخشد.

 

این پژوهش که در نشریه معتبر «پیشرفت‌های علمی» به چاپ رسیده، به سرپرستی تیمی از دانشمندان دانشگاه عبری اورشلیم و مرکز درمانی شبا انجام شده است.

 

نتایج این بررسی علمی حاکی از آن است که تعاملات عاطفی و اجتماعی بر اساسی‌ترین روندهای بیولوژیکی انسان، از جمله تنظیم متابولیسم اثری ملموس و فیزیکی دارند.

 

پروفسور شیر آتزیل، از دپارتمان روان‌شناسی دانشگاه عبری اورشلیم و سرپرست این پروژه، مفهوم علمی این سازوکار را «فیزیولوژی اجتماعی» نام‌گذاری کرده است.

 

او در این باره می‌گوید: «نقش اطرافیان در زندگی ما صرفا تسلی خاطر دادن در هنگام اندوه نیست؛ ما در واقع برای مدیریت پایه‌ای‌ترین عملکردهای زیستی بدنمان نیز به یکدیگر وابسته‌ایم، فرآیندهایی که تاکنون معمولا مستقل از بسترهای اجتماعی تلقی می‌شدند.»

 

 

پژوهشگران ۳۳۹ فرد بزرگسال را در قالب زوج‌هایی که دست‌کم ۹ ماه از رابطه عاطفی‌شان می‌گذشت، مورد بررسی قرار دادند.

 

افرادی که سابقه بیماری‌های زمینه‌ای یا اختلال در قند خون داشتند از روند آزمایش کنار گذاشته شدند تا نتایج کاملا متکی بر واکنش طبیعی بدن باشد.

 

برای کاهش استرس و ثبت دقیق داده‌ها، محیط آزمایشگاه شبیه به یک اتاق نشیمن خانگی با نور طبیعی، مبل و فرش طراحی شد.

 

شرکت‌کنندگان در طول یک روز، دو بار و تحت شرایط متفاوت، یک بار در تنهایی و بار دیگر در کنار شریک زندگی، با سه چالش فیزیولوژیکی روبرو شدند: مصرف کربوهیدرات، قرار گرفتن در سرما و محرک استرس‌زا.

 

در آزمون قند خون، شرکت‌کنندگان ۵۰ گرم کربوهیدرات استاندارد (معادل یک سیب‌زمینی متوسط یا یک پیمانه برنج) مصرف کردند. نتایج آشکار ساخت که حضور پارتنر سبب شد منحنی افزایش قند خون پس از صرف غذا ملایم‌تر باشد و سطح قند با سرعت بسیار بیشتری به وضعیت پایه بازگردد.

 

الگوی مشابهی نیز در آزمون سرما در دمای ۱۲ درجه سانتی‌گراد و آزمون شوک الکتریکی خفیف مشاهده شد؛ بدن داوطلبان در حضور شریک زندگی نوسان دمایی کمتری را تجربه کرد و سازگاری دستگاه عصبی با استرس با کارآمدی بهتری صورت گرفت.

 

 

افزایش نگران‌کننده آمار دیابت و چاقی، مدیریت قند خون را به یکی از مهم‌ترین چالش‌های نظام‌های سلامت در سطح جهان بدل کرده است.

 

به باور پژوهشگران، شناسایی نقش حضور عاطفی در تثبیت متابولیسم می‌تواند دریچه‌های تازه‌ای در درمان‌های کمکی و توصیه‌های مراقبتی بگشاید.

 

پروفسور آتزیل تاکید می‌کند که این یافته‌ها حتی می‌تواند شیوه استاندارد آزمایش‌های تشخیصی در مراکز درمانی را دستخوش تغییر کند: «اگر فردی برای انجام آزمایش تحمل گلوکز به درمانگاه مراجعه کند، حضور یا غیاب شریک زندگی در کنار او می‌تواند بر متغیرهای بیولوژیکی اثر بگذارد؛ فاکتوری که در پروتکل‌های فعلی لحاظ نمی‌شود اما به وضوح بر کارایی هم‌ایستایی تاثیرگذار است.»

 

مطالعه اخیر توسط مونیا مصالحه، پژوهشگر فلسطینی‌تبار مقیم اسرائیل، و دکتر شای فوکس تدوین شده است.

 

پژوهشگران بر این باورند که گام بعدی تحقیقات باید بر تفاوت‌های فردی تمرکز کند؛ تا روشن شود چرا برخی افراد از نزدیکی فیزیکی و عاطفی بیشترین بهره بیولوژیکی را می‌برند، در حالی که در دیگران این اثر ممکن است کمرنگ‌تر باشد.

 

منبع: یورونیوز